✺
“จิตใต้สำนึกของเราสั่งการให้เราแสดงออกในบางสิ่งบางอย่างไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือเลว ในขณะที่เราตั้งสติได้จึงเกิดการขบคิดทบทวนเรื่องราวที่เคย
เกิดขึ้นนั้น ตำนิตัวเองบ้างและปลอบประโลมตัวเองด้วยความทรงจำที่ดีในอดีต และผลัก
ให้สิ่งๆ หนึ่งออกไปเสมือนกับทำให้กลายเป็นเพียงร่องรอยของความฝัน ความฝันที่จับที่
จับทางไม่ได้ เราลืมไปแล้วว่าความฝันเมื่อคืนนั้นคืออะไร เมื่อเราย้อนกลับไปมองภาพตัว
เองในวัยเด็ก ความฝัน ความใฝ่ฝันอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของเรามันช่างมากมายเหลือเกิน
และเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา บางทีความฝันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราอยากจะฝันจึงเหลือ
ไว้เพียงร่องรอยของความเพ้อฝัน ในเมื่อภูมิฐานทางครอบครัวของเราไม่เท่ากันความ
ฝันของใครบางคนจึงเป็นได้เพียงแค่ความฝัน สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นมาจากระบบเศษฐ
กิจที่ผูกโยงอยู่กับการเมืองอย่างแยกไม่ออก การจะมีความฝันและทำความฝันของเราให้
เป็นจริงได้คงหนีไม่พ้นการทำการเมืองให้ดีเท่านี้ฝันคงจะไม่สลายไปเป็นเพียงแค่ความฝัน
✺
“ข้าพเจ้าเคยเดินหลงทางในความฝัน
ความผิดพลาดที่ตนเองไม่ยอมรับ
ก่อเกิดเป็นปัญหาในชีวิต
การกระทำที่ก้าวร้าวต่อครอบครัวอย่างไม่เคยมีมาก่อน
ความรักที่สมหวังและไม่สมหวัง
ก่อเป็นร่องรอยของการเดินทางมายัง ณ ที่แห่งนี้
ข้าพเจ้าเดินลงทางในความฝัน”
“ความฝัน”
ความฝันที่ตั้งเป้าหมายไว้ในชีวิต
เพื่อนบางเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ
เขาเกเร เขาจึงไม่ได้อยู่ในห้องแห่งความฝัน?
เปล่าหรอก เขามีความฝันคนละห้องกับข้าพเจ้า
เขาคงได้เห็นความสุขในห้องๆ ใหม่
“ว่าไง” เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานถาม
“ก็เรื่อยๆ แหละ” ข้าพเจ้าตอบ
ว่าแต่ความฝันของเธออยู่ที่ไหน
“ห้องที่มือสนิท”
หลังจากนั้นเสียงกริ่งก็ดังขึ้น
2020
Sutiphong Sudsang 